CUT #8 โทษของคนทำผิด : II (รักที่มองไม่เห็น)

“ถอดแล้วครับ” เซียวจ้านว่า

“ทำให้ฉันมีอารมณ์” คำพูดของพระองค์ยิ่งทำให้เซียวจ้านร้องไห้หนักขึ้นอย่างหยุดไม่ได้ ร่างบางเงยหน้าขึ้นอย่างเหลืออดก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้พระองค์อย่างเชื่องช้า

“นอนลงครับ” เซียวจ้านกลั้นใจพูด

พระองค์ทำตามอย่างว่าง่าย เซียวจ้านเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมพระองค์แทน ลูบไล้มือสวยไปบริเวณแผงอกที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อนั้นไปมา ร่างเล็กก้มลงทาบทับพระสวามีจนตัวแนบชิดกันไร้ช่องว่าง ลิ้นร้อนของเซียวจ้านเลียหูของพระองค์ไปมา พร้อมกับขบกัดทั้งดูดที่คอของพระองค์จนเกิดรอยช้ำ มือนั้นยังไม่ได้หยุดทำงานแต่อย่างไร ยังคือลูบไปมาบริเวณเป้ากางเกงของพระองค์ไปมา จนเริ่มรู้สึกว่ามันอัดแน่นภายใต้ชั้นในนั้นขึ้นเรื่อยๆ

“อ้ะ” เซียวจ้านเกือบเผลอครางออกมา เพราะพระสวามีกำลังลูบไล้และบทขยี้บั้นท้ายของเขาอย่างห้ามไม่อยู่

ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังถลำเข้าสู่ความรู้สึกที่มันจะทำให้รู้สึกไม่เหมือนเดิมต่อกันอีกต่อไป

“อื้อ” นิ้วร้อนขององค์ชายรองเริ่มสอดแทรกเข้าไปด้านในตัวของร่างบางจนเซียวจ้านต้องเกร็งตัวแล้วใช้แขนค้ำอกพระสวามีไว้

“อา” พระองค์ครางออกมาก่อนจะเริ่มเปลี่ยนจำนวนนิ้วที่สอดเข้าไปจากหนึ่งเป็นสองนิ้ว

“อ้ะ อืม” เซียวจ้านกำไล่ขององค์ชายรองแน่นไม่กล้ามองหน้าพระสวามีเลยแม้แต่คราเดียว

พระองค์ชักมือออกมาฉับพลันก่อนจะพลิกตัวของร่างบางให้กลับมาอยู่ด้านล่างดังเดิม แล้วจับขาขวาของพระชายาขึ้นข้างเดียว เริ่มสอดนิ้วเข้าไปอีกครั้งแล้วขยับเข้าออกจนอีกคนถึงกับครางไม่ออก

“เรียกชื่อฉัน” พระองค์ว่า ในขณะที่ความต้องการของร่างกายเริ่มจะทำงานไม่ไหวแล้ว พระองค์นำนิ้วออกมาจากตัวของร่างบาง พร้อมกับจับแกนกายของตัวมาจ่อไว้ที่ช่องทางของอีกคน

“อี้....อ๊า อี้ป๋อ” เซียวจ้านบิดตัวไปมาบ่งบอกว่าเขากำลังเผชิญความเจ็บปวดที่แท้จริงแล้ว

“อาาา” พระองค์เงยหน้าขึ้นก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปให้ลึกกว่าเดิมจนสุด

“อี้ป๋อ” พระองค์ก้มคอลงมาบดจูบกับอีกคนอย่างห้ามไม่ไหว มือสองข้างที่ถูกพันธนาการยกขึ้นคล้องคออีกคน ทั้งสองตัวแนบชิดจนไม่สามารถแยกออกจากกันได้เลย พระองค์เริ่มขยับเข้าออกเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ “อ๊า ผมเจ็บ”  เซียวจ้านจิกเล็บเข้าไปที่ด้านหลังของพระองค์จนขึ้นริ้ว

ปากสวยนั้นคลอเคลียอยู่ข้างคอระหงส์ไม่ห่าง ทำให้พระองค์ไม่สามารถยั้งใจได้เลยขบเม้มไปที่ลำคอสวยนั้นจนเกิดรอยไม่รู้อะไรต่ออะไรสารพัด

“อืม เซียวจ้าน” เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่พระองค์เรียกชื่อเขา ต่างคนต่างหยุดนิ่งจนตอนนี้รับรู้เสียงหอบหายใจจากกันและกัน

“ผม อื้อ ผม ไม่ไหว” ร่างบางร้องครางแทบไม่เป็นภาษาขึ้นอีกครั้งเมื่อพระสวามีขยับกายเข้าออกเร็วแรงขึ้นจนพากันถึงฝั่งฝันในที่สุด

“อืม” ทันทีที่ถึงฝันร่างหนาของพระองค์ก็จูบประกบปากกับพระชายาทันที